Misje zagraniczne WP I

Od 2004 r. NATO prowadziło misję Air Policing w państwach bałtyckich. W tym roku przyjęto do NATO Litwę, Łotwę i Estonię, które nie miały wystarczających środków na ochronę swojej przestrzeni powietrznej. Poszczególne państwa wystawiły 24 zmiany, w których uczestniczyło 14 krajów. Polska trzy razy pełniła służbę na straży granic powietrznych na samolotach MiG-29A w 2006, 2008 i 2010 roku.

W 2003 r. w Iraku powstała polska strefa okupacyjna, po inwazji i opanowaniu kraju przez USA i ich sojuszników. Powstały cztery strefy stabilizacyjno-okupacyjne nadzorowane przez USA, Polskę i Wielką Brytanię. Oprócz Polaków stacjonowały tam także wojska łotewskie i rumuńskie a wcześniej ukraińskie i słowackie, w tworzeniu duży udział miały jednostki hiszpańskie.

Siedzibą dowództwa był obóz Babilon a potem Echo w prowincji Al-Kadisijja. Polski kontyngent liczył początkowo 2,5 tys. żołnierzy, którzy pomagali w budowie infrastruktury, zakładali instalacje uzdatniania wody, wyposażali szkoły i sierocińce, doradzali przy budowie cywilnej administracji. Mandat dywizji nie obejmował działań ofensywnych jednak w razie potrzeby bronili siedzib irackich władz lokalnych i odpierali ataki bojowników.

Kiedy sytuacja się uspokoiła a charakter misji zmienił na bardziej szkoleniowy i doradczy, polski kontyngent malał z 1600 do 900 żołnierzy. Jesienią 2008 r. wycofano wojsko do kraju.

W 2001 r. USA podjęły inwazję na Afganistan, w związku z przebywaniem tam oskarżonego o terroryzm Osamy bin Ladena – goszczony przez talibów. USA zażądały jego wydania za zamachy w Kenii i Tanzanii ale talibowie odmówili. Nałożono wówczas na Afganistan sankcje ekonomiczne, na co Al-Kaida odpowiedziała atakiem na terytorium USA.

Jesienią 2001 r. amerykanie i Brytyjczycy rozpoczęli inwazję na tereny zajmowane przez siły Talibanu i Al-Kaidę.

Polacy brali udział w tej wojnie prawie od początku, w 2002 r. na miejscu w bazie Bagram pod Kabulem było zaledwie sześciu żołnierzy GROM, potem z każdym roku kontyngent powiększał się. W sierpniu 2007 r. przeprowadzili ostrzał wioskę Nangar Khel, w wyniku czego zginęło 6 osób a 3 zostały ciężko ranne. Wśród poszkodowanych były kobiety i dzieci. Polskim żołnierzom postawiono zarzut złamania prawa wojennego.

Filed under: Armia, Misje zagraniczne, Wojsko

Siły Powietrzne II

W 1951 r. na wyposażeniu polskich sił powietrznych znalazły się pierwsze odrzutowce – Jak 23, MIG-15, MIG-a-15 i MIG-17 (w 1961).

Jedynym odrzutowym bombowcem był Ił-28, a w 1963 r. MIG-21 stał się podstawowym myśliwcem naszego lotnictwa.

W 1954 r. Wojska Lotnicze połączono z Wojskami Obrony Powietrznej Kraju tworząc Wojska Lotnicze i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju, ale w 1962 r. ponownie rozdzielono jednostki lotnicze i przeciwlotnicze na odrębne jednostki obrony kraju. Sytuacja taka trwała do 1990 r. kiedy znów połączono oba elementy tworząc Wojska Lotnicze i Obrony Powietrznej, aby w 2004 r. ponownie je rozdzielić.

Obecnie Dowództwu Sił Powietrznych w Warszawie podlegają: 1 Skrzydło Lotnictwa Taktycznego w Świdwinie, 2 Skrzydło Lotnictwa Taktycznego w Poznaniu, 3 Skrzydło Lotnictwa Transportowego w Powidzu, 4 Skrzydło Lotnictwa Szkolnego w Dęblinie, 36 Specjalny Pułk Lotnictwa Transportowego w Warszawie, Centrum Wsparcia Teleinformatycznego Sił Powietrznych, Centrum Operacji Powietrznych w Warszawie-Pyrach, 1 Baza Lotnicza w Warszawie, 21 Centralny Poligon Lotniczy w Nadarzycach, Centrum Szkolenia Sił Powietrznych w Koszalinie, Wojskowy Ośrodek Szkoleniowo-Kondycyjny w Zakopanem, 3 Warszawska Brygada Rakietowa Obrony Powietrznej w Sochaczewie, 78 Pułk Rakietowy Obrony Powietrznej w Mrzeżynie, 1 Śląska Brygada Rakietowa Obrony Powietrznej w Bytomiu, 1 Ośrodek Radioelektroniczny w Grójcu.

Centralny Poligon Sił Powietrznych znajduje się w Ustce, nad brzegiem morza, pomiędzy Ustką, Jarosławcem a jeziorem Wicko i zajmuje powierzchnię około 4000 ha.

Obecnie na wyposażeniu znajdują się: myśliwce F 16C i 16D zaprojektowane przez amerykańską wytwórnię General Dynamics, rosyjskie myśliwce frontowe MIG-29 przewidziane do wycofania w 2025 r., radzieckie samoloty szturmowe Su-22 (zostaną wycofane w 2016 r.), transportowe CASA C-295 wyprodukowane w Hiszpanii, amerykańskie samoloty transportowe C-130 Hercules, polskie maszyny szkolno-treningowe PZL TS-11 Iskra i PZL-130 Orlik.

Do przewozu osób specjalnych wykorzystuje się amerykański, lekki śmigłowiec wielozadaniowy Bell 412, brazylijskie samoloty pasażerskie Embraer 175 i radzieckie Jak-40.

Z samolotów wielozadaniowych Armia Polska posiada: PZL M28, An-2 i An-28 oraz śmigłowce wielozadaniowe: Mi-8, Mi-2, Mi-17, PZL W-3 Sokół, PZL SW-4.

Filed under: Armia, Wojsko

System dowodzenia w polskiej armii

Najwyższym zwierzchnikiem jest Prezydent RP, w czasie pokoju sprawuje zwierzchnictwo przez Ministra Obrony Narodowej.

Kieruje całością działań Sił Zbrojnych przy pomocy Ministerstwa Obrony Narodowej. Przygotowuje założenia obronne państwa, w tym rozwoju i struktury sił zbrojnych, realizuje założenia, decyzje, postanowienia i wytyczne Rady Ministrów w zakresie obrony narodowej. Sprawuje nadzór nad realizacją założeń obronnych przez organy administracji państwowej, sprawuje ogólne kierownictwo w sprawach wykonywania powszechnego obowiązku obrony.

Zawiera umowy międzynarodowe wynikające z decyzji Rady Ministrów dotyczących udziału w międzynarodowych misjach pokojowych, akcjach humanitarnych, ćwiczeń wojskowych prowadzonych wspólnie z innymi państwami i organizacjami międzynarodowymi.

MON składa się z 18 Departamentów: Administracyjnego, Budżetowy, Informatyki i Telekomunikacji, Infrastruktury, Kadr, Kontroli, Nauki i Szkolnictwa Wojskowego, Ochrony Informacji Niejawnych, Polityki Bezpieczeństwa Międzynarodowego, Polityki Zbrojeniowej, Prasowo-Informacyjny, Prawny, Spraw Socjalnych, Strategii i Planowania Obronnego, Transformacji, Wojskowych Spraw Zagranicznych, Wychowania i Promocji Obronności, Zaopatrywania Sił Zbrojnych. Jednostkami jest Biuro do spraw Procedur Antykorupcyjnych, Budowy Siedziby MON i Audytu Wewnętrznego.

Sztab Generalny utworzono w 1918 r. w Warszawie, powołała go Rada Regencyjna Królestwa Polskiego, w 1928 r. został przemianowany na Sztab Główny Wojska Polskiego w nawiązaniu do tradycji Księstwa Warszawskiego i Królestwa Kongresowego.

We wrześniu 1939 r. musiał się zmierzyć z warunkami niemieckiej i rosyjskiej inwazji, przekształcono go wówczas w Sztab Naczelnego Wodza i pod tą nazwą funkcjonował w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie (we Francji i Anglii). Na początku lipca 1945 r. zreformowany na czasy pokoju wrócił do nazwy Sztabu Generalnego WP.

Do jego zadań należy planowanie rozwoju armii, także mobilizacji i rozwinięcia, użycia, utrzymania wysokiej gotowości bojowej i mobilizacji, kierowania szkoleniem wojsk, kierowania i nadzorowania szkolnictwa wojskowego. Organizuje Stanowisku Dowodzenia Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych na wypadek wojny.

W czasie wojny wojskiem dowodzi Naczelny dowódca sił zbrojnych mianowany przez Prezydenta RP.

Filed under: Armia, Wojsko

Siły Powietrzne

W skład polskich Sił Powietrznych wchodzą Wojska Lotnicze, Wojska Obrony Przeciwlotniczej i Wojska Radiotechniczne.

Ich początki sięgają Błękitnej Armii, czyli sił polskich działających we Francji (nazwa pochodziła od koloru mundurów), zwanych także Armią Hallera. Sformowano ją w 1917 r. podczas I wojny światowej, dekretem ówczesnego prezydenta Francji. Ze strony polskiej inicjatorem był Roman Dmowski i Komitet Polski Narodowy.

Należało do niej siedem eskadr lotniczych wyposażonych w samoloty Breguet XIV A2 i XIV B2, Spa 162, Salmson A2. W czerwcu 1919 r. wszystkie jednostki zostały przetransportowane do Polski.

W 1920 r. posiadały mieszankę maszyn brytyjskich, francuskich, niemieckich, austriackich oraz włoskich z czasów I wojny światowej. Wkrótce utworzono Oficerską Szkołę Lotnictwa w Grudziądzu (przeniesioną później do Dęblina).

Od 1 do 17 września 1939 r. polskie siły powietrzne zestrzeliły około 140 samolotów niemieckich ale straciły 70% sprzętu i wielu lotników. Reszta ewakuowała się do Rumunii a potem do Francji, a po jej upadku do Wielkiej Brytanii gdzie pozostawały do 1947 r.

Tymczasem siły powietrzne Ludowego Wojska Polskiego tworzyły się na terenie byłego ZSRR. W lipcu 1943 r. na lotnisku Grigoriewskoje sformowano 1 Samodzielną Eskadrę Lotnictwa Myśliwskiego, wkrótce rozwinięto ją do wielkości pułku, któremu nadano nazwę 1 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego „Warszawa”. W kwietniu 1944 r. rozpoczęto tworzenie 2 Pułków Nocnych Bombowców „Kraków”, również na lotnisku Grigoriewskoje, jej dowódcami byli podpułkownik Józef Smaga a potem major Siemion Worobiow.

W październiku zorganizowano Dowództwo Lotnictwa Frontu Wojska Polskiego z generałem Połyninem.

Po zakończeniu wojny przemieszczono je z terenu Niemiec do stałych miejsc postoju na terenie kraju do Łowicza, Łodzi, Kutna, Ujazdowa koło Tomaszowa Mazowieckiego i Bydgoszczy. Składało się z Dywizji Lotnictwa Bombowego, Szturmowego, Myśliwskiego, Mieszanej Dywizji Lotniczej w Bydgoszczy, Pułków Lotnictwa Sanitarnego i Transportowego, Pułku Korekcji i Zwiadu, Pułku i Eskadr Lotnictwa Łącznikowego.

Pod koniec 1945 r. posiadały 643 samoloty typu: Jak-9, Ił-2, Pe-2, Ut-2, Po-2, C-47, Li-2, Szcze-2, P-39 i Bf 108.

Z ZSRR dostarczono dodatkowo bombowce Pe-2 i Tu-2 oraz treningowe USB-1 i USB-2.

Filed under: Armia, Wojsko

Szkoły wojskowe w Polsce III

Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych w Dęblinie, zwana jest również Szkołą Orląt.

Pierwszą polską Oficerską Szkołę Lotnictwa otworzono w 1925 r. w Grudziądzu, kształciła podchorążych w eskadrach pilotów i obserwatorów. Przechodzili szkolenie teoretyczne a potem praktyczne pilotażu i praktykę w jednostkach lotniczych Dwa lata później została przeniesiona do Dęblina gdzie znajduje się do dnia dzisiejszego.

Obecnie uczy absolwentów szkół średnich na kierunku lotnictwo i kosmonautyka w specjalnościach pilot samolotu i pilot śmigłowca.

Absolwenci szkół wyższych ze stopniem magistra i dobrą znajomością języka angielskiego po ukończeniu specjalizacji, mogą być promowani na pierwszy stopień oficerski i powołani do zawodowej służby wojskowej.

Program ramowy dla pilotów I stopnia, obejmuje 7 semestrów i 3 006 godzin zajęć teoretycznych na Wydziale Lotnictwa, a II stopnia 939 godzin teoretycznych na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej. Pilot samolotu ma wylatać 230 godzin, śmigłowca 180 godzin.

Rozpoczęła się rozbudowa infrastruktury i bazy dydaktyczno-naukowej dla szkoleń na nowoczesnych maszynach, w tym F-16.

W Łodzi w latach 1957-2003 działała wojskowa szkoła medyczna, kształciła oficerów lekarzy, dentystów, farmaceutów i psychologów dla potrzeb wojska. MON podjął decyzję o połączeniu jej z łódzką Akademią Medyczną i utworzenia Wydziału Wojskowo-Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi.

Program nauczania uwzględnia specyfikę potrzeb medycznych sił zbrojnych, utworzono kompanię akademickich podchorążych. Uczelnia posiada wydziały: farmaceutyczny, nauk biomedycznych i kształcenia podyplomowego, lekarski ze stomatologią, nauk o zdrowiu z oddziałem pielęgniarstwa i położnictwa, wojskowo-lekarski z oddziałem fizjoterapii.

Szkoły Podoficerskie Wojsk Lądowych znajdują się w Poznaniu, Wrocławiu, Zegrze. Szkoła Podoficerska Marynarki Wojennej w Ustce.

Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w Poznaniu i Olesznie, Centrum Szkolenia Artylerii i Uzbrojenia mieści się w Toruniu a Centrum Szkolenia Wojsk Inżynieryjnych i Chemicznych we Wrocławiu.

Wojsko posiada również Ośrodki Szkolenia Poligonowego Wojsk Lądowych w Małomicach, Białej Piskiej, Nowej Dębie i Wędrzynie. Ośrodki Szkolenia Kierowców w Grudziądzu, Ostródzie i Warszawie. Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki w Zegrzu, Szkolenia Na Potrzeby Sił Pokojowych w Kielcach i inne.

Filed under: Armia, Szkoły wojskowe, Wojsko

Szkoły wojskowe w Polsce II

W Gdyni znajduje się Akademia Marynarki Wojennej, założona w 1946 r. Kształci podchorążych oraz osoby cywilne na kierunkach związanych z nawigacją i mechaniką morską oraz obronnością.

Historia uczelni sięga roku 1921 r., kiedy ze względu na braki kadr podoficerskich i marynarskich uruchomiono w Toruniu kursy dla oficerów i podoficerów, przekształcone w 1922 r. w Oficerską Szkołę Marynarki Wojennej, zamienioną w 1928 r. w Szkołę Podchorążych Marynarki Wojennej przeniesiono z Torunia do Bydgoszczy.

Po II wojnie w 1946 r. odtworzono ją w Gdyni jako Oficerską Szkołę Marynarki Wojennej.

Obecnie kształci na studiach wojskowych i cywilnych, zarówno zawodowych jak i magisterskich, studiach podyplomowych i doktoranckich.

Posiada następujące wydziały: nawigacji i uzbrojenia okrętowego, mechaniczno-elektryczny, dowodzenia i operacji morskich, nauk humanistycznych i społecznych. Oprócz nich: Studium Szkolenia Ogólnomorskiego i Studium Szkolenia Ogólnowojskowego.

Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Lądowych im. Tadeusza Kościuszki znajduje się we Wrocławiu. Powstała w 2002 r. z połączenia szkół oficerskich z Wrocławia, Poznania i Torunia.

Przygotowuje kadry dowódcze dla wojsk lądowych, prowadzi badania z zakresu nauk wojskowych i technicznych. Prowadzi stacjonarne studia licencjackie dla kandydatów na żołnierzy zawodowych na kierunku zarządzania i marketingu, studia magisterskie prowadzi współpracując z Politechniką Wrocławską. Kształci studentów na studiach podyplomowych, absolwentów uczelni wyższych na studiach oficerskich, prowadzi kursy kwalifikacyjne i doskonalące dla kadry zawodowej.

W 2009 r. uruchomiono niestacjonarne studia licencjackie dla osób cywilnych na kierunkach zarządzania kryzysowego i zarządzania w grupach dyspozycyjnych.

Posiada następujące wydziały: planowania kształcenia, planowania i koordynacji badań naukowych, zarządzania, dowodzenia, technologii kształcenia.  Instytut Dowodzenia posiada Zakład Wojsk Pancernych, Zmechanizowanych i Aeromobilnych, Zakład Rozpoznania i Walki Elektronicznej, Wojsk Rakietowych i Artylerii, Obrony Przeciwlotniczej, Inżynierii Wojskowej, Obrony przed Bronią Masowego Rażenia, Łączności i Informatyki, Logistyki, Teorii i Praktyki Strzelań.

Filed under: Armia, Szkoły wojskowe, Wojsko

Misje zagraniczne WP II

Polska misja w Afganistanie liczyła 2 630 żołnierzy, 23 z nich zginęło. W październiku 2008 r. Polskie Siły Zadaniowe przejęły pełną odpowiedzialność za prowincję Ghazni. W 2012 r. planowana jest zmiana charakteru misji z bojowej na szkoleniową. Żołnierze pozostaną na miejscu do końca 2014 r.

Zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych państwa należące do ONZ oddają do dyspozycji część swoich sił zbrojnych, w celu przeprowadzenia konkretnych operacji pokojowych.

W maja 1974 r. podpisano rozejm izraelsko-rosyjski, który miał zakończyć wojnę. Jednym z postanowień traktatu rozejmowego było ustanowienie Sił Nadzoru Rozdzielenia Wojsk stacjonujących w strefie między wrogimi siłami.

Polacy przybyli do Syrii już w czerwcu i rozlokowali się w obozie Kanaker, potem przeniesiono ich w Camp Faouar, do ich zadań należało rozminowanie terenu oraz transport ludzi, materiałów budowlanych, sprzętu i żywności do obozu (co utrudniały ciężkie warunki górskie). Po urządzeniu obozu rozpoczęli wykonywanie swoich stałych obowiązków czyli ochrony osób cywilnych, w tym pracowników ONZ, patrolowanie strefy, rozdzielanie wojsk izraelskich i syryjskich oraz utrzymywanie posterunków.

W 2009 r. ONZ podjęło decyzję o wycofaniu kontyngentów, Polacy wyjechali z Syrii po 35 latach obecności.

Pierwszy udział Polaków w misjach międzynarodowych datuje się na 1953 r., kiedy rząd PRL wysłał swoich obserwatorów do Korei, gdzie weszli w skład dwóch międzynarodowych komisji nadzorujących rozejm. Służyło w nich łącznie ponad 1 tys. Polaków.

Od marca 1989 r. do maja 1990 r. w Namibii znajdował się 390 osobowy kontyngent logistyczny, zarządzający centralnymi składami magazynowymi i zapewniający wsparcie dla północnej części obszaru misji.

W 1992 r. Polacy wyjechali do Kambodży z zadaniami logistycznymi i inżynieryjnymi, w tym zaopatrzenie w wodę, żywność i paliwo dla jednostek operacyjnych. Saperzy naprawiali drogi i mosty.

Charakter operacyjny miała misja w byłej Jugosławii, trwająca od kwietnia 1992 r. do maja 1995 r. Polacy patrolowali obszar nadzorowany, chronili ważne instalacje, eskortowali konwoje humanitarne. Wchodzili w skład Brygady Nordycko-Polskiej IFOR.

Nasi żołnierze brali udział także w innych misjach pokojowych m.in. w Nigerii, Wietnamie, Egipcie, Pakistanie, Iraki, Kuwejcie, Libanie, kolejny raz w Kambodży w latach 1994-1995, Gruzji, Górach Karabach, Liberii, Rwandzie, Haiti, Chorwacji, Angoli, Tadżykistanie, Kosowie i wielu innych.

Filed under: Armia, Wojsko

Szkoły wojskowe w Polsce I

W Warszawie mieści się Akademia Obrony Narodowej, powstała w 1990 r. po przekształceniu Akademii Sztabu Generalnego WP. Posiada Wydział Strategiczno-Obronny, Wojsk Lądowych, Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej.

W skład Wydziału Nauk Humanistycznych wchodzą oficerowie z samodzielnych katedr specjalistycznych i część nauczycieli rozwiązanej Wojskowej Akademii Politycznej. W 1997 r. do Akademii włączono Wojskowy Instytut Historyczny, obecnie Biuro Badań Historycznych podporządkowane MON.

Otwarto również nowe kierunki dla studentów cywilnych jak ekonomiczny, historyczny i zarządzanie, co doprowadziło do sytuacji, że liczba cywili przewyższyła studentów wojskowych.

Akademia prowadzi badania z zakresu nauk wojskowych: strategii, sztuki operacyjnej, taktyki wojsk lądowych, lotnictwa i obrony powietrznej, uczestniczy w badaniach naukowych prowadzonych przez NATO Defence College.

Wojskowa Akademia Techniczna im. Jarosława Dąbrowskiego w Warszawie jest państwową, cywilno-wojskową uczelnią techniczną. Została utworzona w 1951 r., w tym roku naukę rozpoczęli studenci z kompanii akademickiej przy Politechnice Warszawskiej i Politechnice Gdańskiej.

Początkowo istniało osiem fakultetów: wojsk pancernych, artyleryjsko-technicznych, inżynieryjnych, wojsk lotniczych, łączności, samochodowych, uzbrojenia i radiolokacji.

Po wprowadzeniu w 1959 r. struktury wydziałowej, utworzono wydziały: mechaniczny, elektoradiotechniczny, inżynierii wojskowej i chemii wojskowej, od 1968 r. elektromechaniczny. Obecnie posiada: Wydział Cybernetyki, Inżynierii Lądowej i Geodezji, Nowych Technologii i Chemii, Elektroniki, Mechaniczny, Mechatroniki, Techniki Wojskowej oraz Działy Ogólne jak Zakład Kryptologii i Szkolenia Ogólnowojskowego.

Przejęła także kształcenie oficerów dla potrzeb wojsk samochodowych, obrony przeciwlotniczej, wojsk łączności i radiolokacji. W latach 1996-2004 przekształcono ją w uczelnię wojskowo-cywilną. Kształci słuchaczy na poziomie studiów licencjackich i magisterskich na kierunkach: bezpieczeństwo narodowe, budownictwo, chemia, elektronika i telekomunikacja, geodezja i kartografia, informatyka, inżynieria bezpieczeństwa i materiałowej, logistyki, lotnictwa i kosmonautyki, mechaniki i budowy maszyn, mechatroniki i zarządzania.

Filed under: Szkoły wojskowe, Wojsko

Marynarka Wojenna RP II

Przez ostatnie 20 lat Marynarka przechodziła poważną restrukturyzację swojego stanu. Prawie całkowicie wycofano środki desantowe, lekkie siły uderzeniowe, zlikwidowano lotnictwo uderzeniowe.

Wybudowano trzy niedozbrojone korwety (niewielkie okręty przeznaczone do zwalczania jednostek nadwodnych) rakietowo-artyleryjskie. ORP Grom został wyposażony w pociski przeciwokrętowe.

Od 2000 r. do służby wprowadzano podarowane przez NATO fregaty rakietowe i okręty podwodne, dzięki czemu można było wycofać stare jednostki produkcji radzieckiej. Do tej pory nie posiadamy krążowników ani niszczycieli niezbędnych do zadań operacyjnych.

Po 1989 r. polska Marynarka Wojenna brała udział w akcjach „Pustynna Burza” (1990-91), Iracka Wolność (2002-03), Aktywny Wysiłek (2005-06) znany lepiej pod angielską nazwą Active Endeavour.

Operacja ta prowadzona przez NATO toczyła się na Morzu Śródziemnym, jej celem była ochrona statków cywilnych w rejonie Gibraltaru, atakowanymi przez terrorystów.

Dowództwo Marynarki Wojennej RP kieruje wszystkimi jej siłami. Składa się ze Sztabu i Pionu Szkolenia z główną siedzibą w Gdyni.

Znajduje się tam Centrum Operacji Morskich, 3 Flotylla Okrętów, Brygada Lotnictwa Marynarki Wojennej, Oddział Zabezpieczenia, Biuro Hydrograficzne, Ośrodek Radioelektryczny, Zespół Informatyki.

W Gdyni mieści się także założona w 1946 r. Akademia Marynarki Wojennej, kształcąca na kierunkach związanych z nawigacją, mechaniką morską i obronnością.

Część sił jest rozmieszczona w Ustce, Rozewiu, Helu, Świnoujściu, Kołobrzegu, Siemirowicach i Wejherowie.

Na wyposażeniu polskiej Marynarki Wojennej znajdują się: fregaty rakietowe typu Oliver Hazard Perry wybudowane w USA, korwety typu Kaszub i Mołnia, małe okręty rakietowe typu Orkan. Okręty podwodne typu 877 Paltus i Kobben, niszczyciele min typu Mewa (projekt 206FM), trałowce typu Gopło, Gardno i Mamry.

Okręty transportowo-minowe typu Lublin, okręty rozpoznania radioelektronicznego typu Nawigator, okręty szkolne i ratownicze.

Okręty hydrograficzne typu Heweliusz, przeznaczone do prowadzenia badań i pomiarów hydrograficznych, oceanograficznych i hydrologicznych akwenów. ORP „Heweliusz” w 190 r. brał udział w wyprawie Polskiej Akademii Nauk do Antarktyki.

ORP „Błyskawica” niszczyciel typu Grom został wprowadzony do służby w 1937 r., dzisiaj pełni rolę muzeum zakotwiczonego w Gdyni przy Skwerze Kościuszki.

Filed under: Armia, Wojsko

Marynarka Wojenna RP I

Polska przez całe wieki walczyła o dostęp do Bałtyku. Początek wojennej, morskiej działalności datuje się na rok 1463 r., w którym połączone jednostki z Gdańska i Elbląga pokonały wojska krzyżackie na Zalewie Wiślanym.

Po tym wydarzeniu przez długi czas władcy polscy posługiwali się flotą gdańską i innych miast nadmorskich, dopiero w 1561 r. Zygmunt August rozpoczął organizowanie floty kaperskiej.

Wybudowano pierwszy polski okręt wojenny – galeon „Smok”. Królewska flota wojenna walczyła z Rosjanami i Szwedami, jej największym ale i ostatnim zwycięstwem była bitwa ze Szwedami pod Oliwą 28 listopada 1627 r.

W XVII i XVIII wieku Polska zrezygnowała z polityki skierowanej na północ, skupiając się na walkach z Rosją i Turkami, wszystkie siły i środki skoncentrowano na południowym-wschodzie. Sytuacja nie zmieniła się aż do likwidacji państwa polskiego przez rozbiorców.

Wkrótce po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. rozpoczęto budowę floty i organizowanie marynarki wojennej. Główną część stanowiły niemieckie trałowce i torpedowce, około 1930 r. do służby przekazano nowoczesne niszczyciele, okręty podwodne i minowe oraz wodnosamoloty rozpoznawcze (hydroplany startujące i lądujące na wodzie).

We wrześniu 1939 r. flota była zbyt nieliczna aby nawiązać walkę z Niemcami, dlatego jej główną część czyli trzy niszczyciele wysłano do Wielkiej Brytanii, walczyły w tamtejszych polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie.

Polskie jednostki działały na Oceanie Atlantyckim, Morzu Śródziemnym, Morzu Północnym i Arktycznym, także podczas desantu w Normandii. Wzięly udział w pogoni za niemieckim pancernikiem „Bismarck”, który w ramach operacji Rheinübung miał przebić się wraz z pancernikiem Prinz Eugen na północny Atlantyk i niszczyć aliancki tonaż.

Wykrył go polski niszczyciel ORP Piorun i zatrzymał do przybycia Anglików.

Po wojnie polskie okręty wróciły do kraju i weszły w skład rekonstruowanej floty.

W 1955 r. Polska stała się członkiem sojuszu polityczno-wojskowego komunistycznych państw Europy Środkowo-Wschodniej, zwanego Układem Warszawskim (od miejsca prowadzonych rozmów).

W związku z tym polska Marynarka Wojenna przygotowywała się do desantu na Półwyspie Jutlandzkim, skład powiększano o okręty desantowe, kutry torpedowe i rakietowe oraz trałowce. Trzon stanowiły niszczyciele, okręty podwodne, samoloty myśliwskie i śmigłowce przeznaczane do zwalczania okrętów podwodnym, statki powietrzne produkcji polskiej i radzieckiej.

Filed under: Armia, Wojsko